كهكشان خیال

کجاستی غزل کجا؟


کجاستی غزل کجا؟ که تا به داد من رسی
به داد این دل حزین نامراد من رسی
کجاستی غزل بیا که بی تو باز مانده ام
ز گریه خسته ام، و از سرور و ساز مانده ام
خموش مهر بر لبم نبودنت نشانده است
که هر چه گفتنی بود مرا نگفته مانده است
بدون خواندن تو خواندنی نماید ابتذال
و ناشنیدن تو زندگانی میکند محال
چه لذتی برد دل از تپیدن بدون تو؟
و گوش جان چه خسته از شنیدن بدون تو
چه حاصلیست زندگانی را بدون بودنت؟
چه ارزشی بود جوانی را ز ناسرودنت؟
که حرف حرف مصرع مصرع تو از وجود من
و زره زره تار و پود تو از تار و پود من
حقیقت خیال وخواب و عقل و عکس آرزو
ترا ز خویش و خویش را ز تو شوم به جستجو
بیا که با تو ای غزل روم به برکه های دور
به برکه های سبز شور و شوق عشق و نار و نور

نظرات ()

تحلیل سیاسی به زبانهای دری و انگلیسی:                  www.wshaaker.blogspot.com 

تماس:                                                        wshaaker@hotmail.com

نمیخواهم

نمیخواهم که دیگر جای کشتن باشی ای میهن 

به اشک آلوده چشم و خون به دامن باشی ای میهن 

نمیخواهم که دیگر دست آفت برگ و بارت را

به بیرحمی آتش بسپرد باغ و بهارت را

نمیخواهم که دیگر پایمال این و آن باشی

نباید بعد از این بازیچهء بیگانگان باشی

دگر صحن نبرد زورمندانت نمیخواهم

ز بمب انتحاری چره در جانت نمیخواهم

بگو تا کی گل آمال تو پرپر کند دشمن؟

چرا از خون فرزندان تو لب تر کند دشمن؟

مگر بدبخت بودن تا کجا، بیچارگی تا چند؟

به دلدلزار رنج و ترس و ذلت زندگی تا چند؟

زبان و گوش و چشمت بسته با برچسب ترس و زور

اللهی گنگ و کر گردد و تخم چشم ظالم کور

از این پس کسب روزی بایدمان و گدایی بس

نوای همنوایی بایدمان، بی نوایی بس

قسم با رنگ خون هر شهید بیگناه تو

قسم با روشنی صورت خورشید و ماه تو

که از قید خصومت آخرت آزاد خواهم کرد

و بر بنیاد عشق بنیاد تو بنیاد خواهم کرد

گل لمحه 

چقدر شیرین است لحظهء دیدن با تو

و از آن شیرین تر، گفت و شنیدن با تو

چقدر زیباست یک ثانیه سوی تو نگاه

ز گل لمحه یکی دامنی چیدن با تو

بی حیا آهوی صحرا چقدر گستاخ است

خویشتن کرده برابر به رمیدن با تو؟!

میکنم سجدهء درگاه تو بر روی چهار

رهرو مانده زپایم ز رسیدن با تو

شهپر ناز خیالات وصالت به سرم

آرزو را مشکن بال پریدن با تو

 گرچه اندر قفس سینه دلم بیمار است

کی فراموش کند رسم تپیدن با تو

فاصله

چقدر فاصله افتاده در میانهء ما

چگونه بال گشوده سحر ز لانهء ما

هزار نعره ز دل خیزد و ولی نشود

صدای آه بلند از لب ترانهء ما

گهی قضا شکند شاخه های سبز امید

گهی ز ریشه کشد ساقهء جوانهء ما

ببین که سینهء خورشید آمده به ستوه

ز گرمی شرر شعر عاشقانهء ما

منم یگانه کسی که جدا فگنده خدا

ز ماه روی همان دلبر یگانهء ما

غم فراق تو پر کرده لحظه لحظهء عمر

قسم به قطره قطره اشک دانه دانهء ما

بیا که دوری یکی صفر و هیچ و پوچ شود

و حجم فاصله گم گردد از کرانهء ما

ز ساده لوحی خود ناله میکند "شاکر"

نه یار را گله نه شکوه از زمانهء ما

خدا کند نکنی

خدا کند که دگر بی منت سفر نکنی

هوای شهر و دیار دگر، دگر نکنی

به وقت آمدن ار میکنی ندارم باک

ز خاک ره به گه رفتنم به سر نکنی

خدا کند که تصادف بود دلیل و قضا

که سوی هر که، ولی سوی من نظر نکنی

خدا کند که زمن رفته و مرا تنها

اگر کنی دگر اینگونه بیخبر نکنی

اگر ز مهر و وفا میکنی حذر خیر است

ولی ز جور و جفا در حقم حذر نکنی

به هر معامله که میکنی به غیر از عشق

همیشه سود بری، هیچ وقت ضرر نکنی

ز شهر "شاکر" اگر میکنی بدر پا را

خدا کند که ز دل عشق او بدر نکنی

گذشت 

گذشت آنکه به باغ سرم هوایت بود

کویر جان و گلستان سینه جایت بود

شراب کهنهء عشقت به رگ رگم جاری

فضای خالی قلبم پرا از صدایت بود

کشیده پا ز من ای نور دیده یادت هست؟

که دیده لایق گردی ز خاک پایت بود

خوشا زمانی که ژولیده بید قامت من

خمیده زیر قد سرو خوشنمایت بود

به راه عشق تو هرگز وفا نمیکردم

مرا خبر اگر از شیوهء جفایت بود

دلم به سادگی بازیچهء هوس کردی

قرار و وعده چنان و چنین وفایت بود

اگر بپرسی که امشب کی مرد، گویندت

کسی که مرد همان "شاکر" آشنایت بود

رهایی

به هر جا و به هر موسم نهال پر ثمر باشی

نبینم زردی رویت، بهار سبز و تر باشی

چرا شیرین شده شعر تمام شاعران شهر؟

از آنکه منبعی از شهد و کانی از شکر باشی

صداقت بس که باشد در نگاه آبی ات جاری

چو آب پاک دریای پر از لعل و گهر باشی

مکن اینگونه نا انصافی بر عاشق روا ای دوست

که پیدای خیالات و نهانم از نظر باشی

من مسکین ز خاک پای تو زان میکنم بر سر

که تو تاج شکوه شاه خوبان را به سر باشی

مرا نام و نشان اندر وفاداری بود حاصل

ولی تو در جفاکاری به دنیا معتبر باشی

چگونه پاسخی از سوی تو ناید سلام ام را؟

خدا ناخواسته نه که بت من گنگ و کر باشی؟!

تغافل میکنی یا رسم یاری را نمیدانی؟ 

ز حالم عالمی آگه، چرا تو بیخبر باشی؟

بشستم دست دل را از امید شادمان بودن

نمیخواهم که غمگین خاطر و خونین جگر باشی

رهایی نیست ممکن زین قفس تا عاقبت "شاکر"

که درها بسته و تو خسته و بی بال و پر باشی

گنجینه 

امشب ز شوق دیدن خوابت نخفته ایم

دست دل از امید نگاهت نه شسته ایم

گرچه به گفتگوی تو ما کرده ایم فاش

سر دو دیر، راز دل اما نگفته ایم

در مثنوی و قطعه و تک بیتی و غزل

دری نمانده تا که برایت نسفته ایم

ویرانه خانه ای که دلش یاد میکنند

گنجینهء غم تو در آنجا نهفته ایم

گفتی سر جوان ز چه رو کرده ای سپید

گفتم غبار ناز رهت را نرفته ایم

تو باغ پر شگوفه بهار و همیشه سبز

ما برگی از خزان و گلی نا شگفته ایم 

سکوت

شب است و گوشهء تنهایی و صدای سکوت

صدایی نیست به جز از صدای پای سکوت

زبان آه مرا بسته دست و پنجهء‌ ترس

گلوی شیون‌ من خفه زیر پای سکوت

به قیل و قال زمان گوش میدهی هر روز

دلا شبی بشنو ناله ای ز نای سکوت

بیا نهیب صدا را ز سینه بیرون کن

که جز فغان نتوان جاگزین به جای سکوت

به ناله آمده "شاکر" و خسته افکارش

ز چشم رفته به خواب و ز لای و لای سکوت 

با تو و بی تو

با تو شب عید آمد و ماه رمضان رفت

بی تو شب یلدا شد و صبر از دل و جان رفت

بی گرمی آغوش بهار نفست دل

برگی شد و پژمرد ودر آغوش خزان رفت

از بوی سر موی تو آمد به مشامم

هر جا که سخن از گل و سنبل به میان رفت

تا ماه نو روی تو خورشید نما شد

دوش از نظرم نور و توانم ز نهان رفت

گم کردهء خویشم به سیاه خم و پیچش

بیخود مگر از کوچهء ذلف تو چسان رفت؟

باشد که بگیری خبر "شاکر" و گویند

او پیشتر از آنکه بیایی ز جهان رفت

افتاده از مد

یاد او هرگز مرا در نقش پنداری مباد 

با هوایش دیگرم سر را سر و کاری مباد

شیر دل در ملک تن فرماندهء آزاده ایست

پس اسیر خندهء دام لب یاری مباد

بس که جان در آرزوی چشم او بیمار شد

آرزومند نگاه چشم بیماری مباد

دوستی تا با وفاداران ز مُد افتاده است

روی بازار وفا ما را خریداری مباد

در خیالاتش چو از نام ام نمی آرد به یاد

در خیالاتم ز یاد نامش آثاری مباد

بعد از آنکه در ره دیدار او گردیده کور

چشم در راه دلم را شوق دیداری مباد

لایق یار و وفایش دیده ام بسیار یار

"شاکر" اما لایق یار وفاداری مباد

ذایقه

دلم سبد سبد از آرزوی یار پر است

و باغ خاطرم از یاد روی یار پر است

تمام کشور از عشاق سر به کف خالیست

ولی محله و بازار و کوی یار پر است

نوشته ها همه از ذکر خوبی اش مملو

رسانه ها همه از گفتگوی یار پر است

شمیم غنچهء هر مصرعم از آن خوشبوست

که گلستان خیالم ز بوی یار پر است

ز چشمهء جگر این دیده ای که مانده به راه

برای دیدن و در جستجوی یار پر است

به گریه میکشدم طعم عاشقی "شاکر"

مگر ز ذایقهء تند خوی یار پر است؟

نظرات ()

غزل ناز

میان چشم تو و قلب من ترانهء ناز
نوای نازو نی و نای شاعرانهء ناز

دوباره کن نظری و سخاوتی بر ما
که ما فقیر و تو هم صاحب خزانهء ناز

پریده باد به آفاق بی کرانهء عشق
کبوتران نگاهت ز آشیانهء ناز

دو مصرع غزل چشم تو مرا آموخت
سرودن غزل ناب عاشقانهء ناز

نکرده یک مژه هم سوی من ز ناز نظر
مزن به سینه ام از خنجر بهانهء ناز

زمن بگیرد، اگر ناز تو نباشد، عمر
خدا ترا بدهد عمر جاودانهء ناز

فشان ز اشک دل و دیده بر سرش "شاکر"
ز خاک عاطفه تا سر زند جوانهء ناز

زمین گیر

شنیده ام که ز من رفته اختیار وطن
و د ست غیر گرفته غرض به کار وطن
ز بس که فقر زمین گیر کشور ما شد
گلی نرست سر سفره بهار وطن
بود که نقش شقا گم شود ز دیدهء دل
و رسم صلح شود شیوه و شعار وطن
عجب که هر دوی شان گریه میکنند ولی
نگه به حال من و دل به حال زار وطن
از آنکه هر که گرفتار روزگار خود است
برای کی بدهم شرح روزگار وطن
نمای باغ وگل و سبزه و بهارکسی
نمیرسد به گل و سنگ و خاک وخاروطن
دلم ز دیدن لاله از آن به خون آغشت
که یادم آورداز قلب داغدار وطن
مرا چه کار به گرمی آفتاب بهار؟
که دورم از بر و آغوش گرم یار وطن
اگر چه مانده جدا جسم خستهء "شاکر"
جدا مباد ولی جانش از کنار وطن

گر چه دستت شسته ای با زمزم آب جهاد          میچکد در بیگناهی خونم از هر پنجه ات